• Foto en tekst Angelique Starreveld

Joeri: van diender tot patiënt

STREEK De Zaanse Joeri is inspecteur van de Nederlandse politie bij de eenheid Amsterdam. In mei 1996 is hij begonnen met de opleiding en na het succesvol afronden van zijn studie in het centrum van de hoofdstad begonnen aan het echte werk. Van agent, hoofdagent, brigadier tot zijn huidige functie in een baan vol met verantwoordelijkheden. Als politieagent maak je allerhande situaties mee, leuke maar ook heftige zaken, die niet altijd even makkelijk te verwerken zijn of in sommige gevallen: nooit. Op 8 juni j.l. is Joeri's eerste boek uitgekomen.

Joeri, je hebt een boek geschreven "Van diender tot patient". Zou je kunnen uitleggen hoe jouw carierre verlopen is en wat de aanleiding was voor het schrijven van dit boek?"

"Op 19 jarige leeftijd ben ik begonnen als agent en wat veel collega's zullen herkennen, in het begin ben je nog jong, alert, ambitieus en stort je je met vol enthousiasme in het avontuur. Als politieagent overkomt je elke dag wel iets. Een aanhouding hier, burenruzie daar, er gebeurt overal wel wat. Hele ernstige zaken zijn gelukkig niet de orde van de dag, maar bij vrijwel elke collega gebeurt er een of meerdere keren wel iets waardoor je een tijd niet goed kan slapen of erger, je krijgt een nachtmerries. Met andere woorden, dan heb je een trauma opgelopen. Het werk heeft dan direct invloed op je hele leven en die van familie en vrienden. Ook politieagenten zijn gewoon mensen en met bijbehorende emoties. Mijn "kern" trauma zoals dat genoemd wordt, heb ik opgelopen op 28 mei 2009".

Kan je iets meer vertellen over die bewuste dag 28 mei 2009?

"Die dag ben ik om 14.30 uur begonnen met werken, het begon als een doodnormale donderdag. In deze dienst ben je werkzaam tot 00.00 uur en in de avonden naar het weekend toe kan je meestal rekenen op meerdere incidenten, zo werkt dat nou eenmaal. Deze dag veranderde binnen een paar uur met allereerst de melding dat een kind onder een vrachtwagen lag. De rillingen lopen dan over je rug. Uiteindelijk bleek het een toerist op de fiets te zijn die door een betonwagen was overreden, helaas heeft deze persoon het niet overleefd. Je hoopt dan dat het daarbij blijft en je tijd krijgt om over deze traumatische ervaring heen te komen. Niets was deze dag minder waar".

Joeri raakt zichtbaar emotioneel en vervolgt zijn verhaal:

"De avonddienst was ten einde en ik liep nog even naar de plotruimte waar collega's van de middag- en avonddienst samen de afgelopen en lopende zaken bespraken. Plotseling hoorden mijn collega's en ik dat er met spoed assistentie nodig is bij de noodhulpauto van bureau Houtmankade, dus wij twijfelden geen moment en sprongen in de burgerauto en waren in no time, maar helaas te laat, ter plaatse. Het 12-jarige meisje was door de ex-vriend van haar moeder vermoord, doodgestoken in haar nek en reanimatie had geen zin meer. Om 04.00 uur 's nachts kwam ik gebroken thuis, mijn leven had op dat moment ook geen zin meer en het enige wat ik kon doen, was huilen".

Hoe verliep het vervolgproces voor jou?

"Ik was emotioneel een wrak, maar het werk gaat gewoon door. Dingen stapelden zich op en dit heeft uiteindelijk geleidt tot een erkenning PTSS vanuit de politie, maar het veranderd je leven compleet. Ik kan er nu mee leven, heb het zijn eigen plek gegeven, maar vergeten doe je het nooit. Nu leef ik mijn leven vanuit de gedachte: leef je leven zoals jij het wilt en probeer geluk in kleine dingen te vinden. Er zullen in mijn beroep altijd situaties kunnen ontstaan die ik niet kan beinvloeden, hoe ik ermee omga kan ik wel sturen. Dit geldt voor iedereen".