• Johan Lok

Vijftig

Ik denk dat ik mezelf ga trakteren op een gebakje, want er is reden voor een heel klein feestje. Dit is namelijk de vijftigste column die van mijn hand verschijnt in De Krommenieër. En aangezien de krant deze zomer twee weken niet verschenen is, is het dus ook exact een jaar geleden dat mijn eerste column, over mijn voorganger Derk Peeters, te lezen was.

Natuurlijk is dat niets vergeleken met bijvoorbeeld het feit dat ik volgend jaar 30 jaar werk bij het roddelblad Weekend. Maar toch. Vijftig weken de druk dat op pagina 5 de rechterkolom leeg is en ook leeg blijft, tot ik hem gevuld heb met ongeveer 400 woorden over een bepaald onderwerp. In het begin was dat wel eens lastig.

Ik hoor het collega Kees Klinkenberg nog zeggen. 'Ik denk dat dat wel wat voor jou is. Jij kent iedereen en hebt overal een mening over.' Toen ik aarzelde, vervolgde hij: 'Het mag overal over gaan, als het maar enigszins een Zaans tintje heeft.'

De laatste maanden is het lastiger om te bepalen welke column eerst moet. Ik heb er een aantal liggen, die steeds weer doorschuiven. Omdat ze niet echt aan tijd gebonden zijn en omdat er steeds iets tussen komt, dat vanwege de actualiteit mee moet.

Het vullen van een column wordt ook steeds makkelijker omdat ik het afgelopen jaar, want schrijven voor De Krommenieër doe ik nu ook ruim een jaar, zoveel mensen heb leren kennen, die me geregeld voorzien van leuke tips en ideeën.

En het is net als bij Weekend. Daar moet je soms bij een foto een verhaal van twee pagina's schrijven. Voor een column is het niet veel anders. Dan heb je aan één zinnetje van iemand genoeg om daar zelf de benodigde 400 woorden van te maken.

Soms lucht het ook wel eens op. Zoals mijn column over privacy. Ineens heeft iedereen het daar over. Terwijl we op Facebook en Instagram echt alles met elkaar delen, loopt iedereen op eieren als het gaat om een foto voor deze krant. Het slaat mijns inziens zo langzamerhand echt volledig door.

Mijn columns van het afgelopen jaar doorkijkend, valt het me op dat er wel heel wat mensen zijn overleden. Trombonist Bart Lust bijvoorbeeld en mijn oude dansschoolleraar Frans van Dam. En dan heb ik het nog niet eens over Pieter Hildering, die ik toch wel een vriend mocht noemen. Onlangs had ik zelfs een column die geheel over verdriet ging

Uiteraard ga ik het komende jaar gewoon door met deze rechter-kolom op pagina 5. Ik beloof, ook over leuke dingen. Op naar de 100.