• Johan Lok

Sinterklaas (2)

Vorig weekend gingen we van start als Sinterklaas en Zwarte Piet bij de jeugd van Cromtigers. En het afgelopen weekend was het tijd voor een aantal gezinnen.

En dat niet alleen in Krommenie en Assendelft. We reden ook richting De Rijp en Purmerend. Daar zijn immers ook kinderen die het maar wat leuk vinden om de Spaanse Goedheiligman en een aantal van zijn Zwarte Pieten op bezoek te krijgen.

Twee weken geleden meldde ik al dat ik dit jaar een jubileum vier omdat ik me dit jaar exact voor het veertigste jaar in de outfit van Sint Nicolaas hijs.

Schreef ik toen nog dat ik dat nu zo'n 25 jaar samen met Conchita doe, dat blijkt niet helemaal te kloppen. Volgens insiders, Conchita's ouders, is dat zeker al dertig jaar. En dat zou zomaar eens kunnen.

Op de redactie van Weekend reageerde een collega enigszins vals toen ze hoorde dat ik mijn veertig jarig jubileum vierde: 'Dan word je echt oud hè.'

Ze heeft wel gelijk. De rol past daardoor zo langzamerhand wel steeds beter bij me. In de eerste jaren kwam het wel eens voor dat een juf op school vertelde dat we poppenkast gingen kijken, waarna ik zelf mijn stoel al wilde omdraaien. 'Nee Sinterklaas, laat ons dat maar doen,' klonk het daarop gelijk. Dat gaat nu allemaal veel beter. Ik laat me als oude man graag in de watten leggen.

In al die jaren hebben we natuurlijk best wel het een en ander meegemaakt. Een van de meest bijzonder bezoeken was wel een aantal jaar terug in Limmen. We waren al een paar jaar bij de opa en oma thuis geweest in Assendelft en dat jaar werd het feest bij één van de zoons gevierd.

Toen Zwarte Piet middels het gooien van een handvol pepernoten tegen het raam, had laten weten dat we er waren, ging de deur open. We liepen naar de kamer, maar die was helemaal leeg. Er stond wel een stoel voor Sinterklaas en wij dachten aan een verrassing voor de jarige Goedheiligman. Er gebeurde echter niets.

Nadat Sint een poosje had gezeten, kwam ineens opa met een bord eten binnenlopen. Hij wenste Sint goede morgen, zette zich aan tafel en begon te eten. Een heel ongemakkelijk situatie, dat begrijpt u.

Sint besloot dus maar bij opa aan tafel te gaan zitten. Die vertelde dat we even geduld moesten hebben. Zijn zoon was vis halen in het dorp en dat kon alleen om die tijd. De kinderen speelden ondertussen boven in hun kamer.

En inderdaad, toen vader weer teruggekeerd was met een maaltje vis, kon het feest alsnog begonnen. Niet al te lang uiteraard, want we hadden die dag een strak tijdschema.