• Johan Lok

Moederdag

Het werd afgelopen zondag in alle opzichten een heel andere Moederdag dan het in voorgaande jaren was. In een tijdsbestek van een paar maanden is namelijk eerst de moeder van mijn vrouw overleden en vervolgens mijn eigen moeder.

En daar tussendoor verliet onze zoon het huis, zodat we dit jaar voor het eerst met z'n tweetjes aan het Moederdag ontbijt zaten.

Mijn schoonmoeder overleed afgelopen najaar. Ze begon steeds meer te dementeren en genoot de laatste maanden van haar leven eigenlijk nergens meer van.

In de 'huiskamer' waarin ze de laatste jaren in Beverwijk zat, waren ook andere vrouwen en mannen die behoorlijk aan het dementeren waren. Maar wanneer die bijvoorbeeld naar André Rieu op televisie keken, zag je ze genieten.

Zoals mijn schoonmoeder dat een paar jaar geleden nog deed toen we haar meenamen naar de dierentuin en ze met zichtbaar genoegen naar de olifanten zat te kijken.

De laatste maanden van haar leven genoot ze echter nergens meer van, keerde ze steeds meer in zichzelf en herkende ze niemand meer. Zo dacht ze bijvoorbeeld dat mijn vrouw de zuster was.

Mijn moeder overleed dit voorjaar. Ik heb er in die tijd al eens over geschreven. Zij dementeerde niet, maar werd steeds vergeetachtiger. Maar dat had ze zelf prima in de gaten.

Wanneer ik haar iets vertelde, zei ze altijd dat ik dat ook maar even tegen papa moest zeggen, omdat zij het straks toch niet meer wist. Ze was, ondanks de pijn die ze had vanwege haar jarenlange reuma, altijd best vrolijk.

Bij haar was het leven ineens over. Ze begon steeds meer over te geven en blies twee weken daarna haar laatste adem uit. Bijna alles in haar lichaam bleek aangetast en niet meer te redden.

Tussen die twee overlijdens door, verliet onze zoon ook nog eens het huis. Hij woont nu in een prachtig chalet aan het water in West-Graftdijk.

Hij bleek zijn moeder echter niet te zijn vergeten. Om half tien ging ineens de bel. Er werd een prachtige bos bloemen afgeleverd, overigens zonder kaartje eraan. Die bleek van Jasper te zijn, die 's avonds zelf ook nog gezellig langskwam.

Ineens is dit jaar Moederdag dus zomaar ineens naar de volgende generatie overgegaan. Het is even wennen. Zeker zo'n eerste keer.

Vier hun leven, raadde één van m'n Facebook-vriendinnen me aan. Daar heeft ze helemaal gelijk in. En dat is ook wat we hebben gedaan.

Lekker met Jasper en Athos wandelen in het bos en daarna naar het Ruiterhuys in Castricum.