• Johan Lok

Pieter Hildering

Zo schrijf je een leuke column over Henny Huisman, die door één lezeres wat negatief werd beoordeeld, want zij vond hem te Privé dan wel te Story. Waarbij het natuurlijk jammer was dat mijn eigen werkgever Weekend door haar niet genoemd werd. En zo, en dat zal diezelfde lezeres hopelijk goed doen, heb je ineens twee heel serieuze columns achter elkaar over een overledene. Vorige week de veel te jong overleden trombonist Bart Lust en deze week Pieter Hildering, die natuurlijk ook veel ouder had moeten worden. Want ook 60 is te jong.

Pieter leerde ik kennen toen onze zoons in hetzelfde team voetbalden. Met zijn vrouw Miranda volleybalde ik toen al. Dat Pieter een sportliefhebber was, werd me al snel duidelijk. Want als ik voor mijn rugklachten door fysiotherapeut Eelco van der Meulen werd behandeld, die in die tijd ook de verzorger was van de korfballers van KZ, viel de naam van Pieter geregeld.

KZ ging zelfs de naam Hiltex voeren, het bedrijf waar Pieter directeur van was. Later dook die naam op als sponsor van Sporting Krommenie en ook Clamdijcke steunde hij financieel. Zelfs aan ons recreanten werd gedacht, want als wij een toernooi volleyballen, doen we dat in een Hiltex-shirt. Pieter zei niet voor niets: 'Wat heb je aan rijkdom, als je het niet kunt delen.'

KZ/Hiltex-preses Corrie Noom verwoordde het treffend: 'Al er een bepaald niveau bereikt was, kon er een feestelijk uitje volgen om dat met de betrokkenen te vieren.' Bij Sporting weten ze daar alles van. Wanneer het eerste een thuiswedstrijd won, stelde Pieter een vaatje bier beschikbaar.

Afgelopen vrijdag kon er in Topsportcentrum De Koog afscheid van hem worden genomen. 'Voordat hij overleed, zei hij dat het waarschijnlijk wel druk zou worden,' vertelde Miranda toen ik haar condoleerde. We keken samen de zaal in en die was inderdaad helemaal vol. Met een enorme rij mensen die nog wachtten tot zij aan de beurt waren. Miranda had zich er over verwonderd dat iedereen op de condoleancekaarten had geschreven dat Pieter zo'n bijzondere man was. 'Nu zie ik pas dat dat echt zo was.'

Het leven is te kort om niet te leven, stond er op zijn rouwkaart. Gelukkig maar dat hij in ieder geval zijn eerste kleinkind nog in de armen heeft kunnen sluiten. En in die Pieter leeft opa Pieter een beetje voort.