• Kees Klinkenberg

Henny Huisman

In het Henny Huisman Museum, dat onlangs in Hoogeveen zijn deuren opende, is zo'n beetje alles terug te vinden over de succesvolle televisiecarrière van de nu 66-jarige Zaanse presentator. Henny kan daar met smaak over vertellen. En dat deed hij ook, na de officiële opening door zijn vriend Jacques d'Ancona. De ene herinnering volgde de andere op.

Voor deze column ben ik met Henny echter nog een stuk verder terug in de tijd gegaan. Naar zijn schooltijd. De lagere school in Zaandam vond hij helemaal niets. 'Ik kon niet leren en ik had ook geen enkele interesse,' vertelt hij. 'Ik zat in het domme rijtje en vond alleen muziek leuk. Ik was elf toen ik voor het eerst met een gitaargroepje optrad.'

Nee, dan de jaren daarna. Gezien Henny's prestaties, die toen overigens nog gewoon Hennie heette, was er maar één school geschikt en dat was de VGLO. 'Die was in Krommenie en daar heb ik drie jaar op gezeten. Iedere dag ging ik er op de fiets naar toe. Ik had het er best wel naar m'n zin. Veel lol, weinig leren. Ik was er een buitenbeentje. Want ik liep in een broek met wijde pijpen en was het stadsjongetje omdat ik uit Zaandam kwam. Ik zat in de klas met een aantal boerenzoons, die soms te laat kwamen omdat ze hun vader eerst moesten helpen met melken.'

Naast de muziek ontdekte Henny in Krommenie nog een tweede liefhebberij, namelijk de meisjes. 'Ik had in Zaandam wel al eens gezoend met Patricia uit de Molenmakersstraat, dus ik wist er iets van,' vertelt hij lachend. 'Maar in Krommenie werd het wat serieuzer.' Henny kon zelfs kiezen. 'De meisjes vielen namelijk meer op een jongen als ik die muziek maakte dan op de boerenzoons. Er was echter één meisje dat er uitsprong en dat was Marijke. Want terwijl alle meisjes nog plat waren van boven, had zij al borstjes. Niet dat ik daar veel aan had, want ik was veel te verlegen. We zoenden en ik streelde haar rug en soms haar billen. Dat vond ik al heel wat. Uiteraard wilde ik wel verder gaan dan dat, maar dat durfde ik helemaal niet. Als je nu hoort dat meisjes naaktfoto's van zichzelf naar hun vriendje mailen, waren wij toen wel heel erg preuts.'

Toch nam ook bij Henny éénmaal het meisje het initiatief. 'Toen ik na weken niet verder was gekomen dan zoenen en onschuldig strelen, onderbrak ze op gegeven moment onze kus, keek me aan en zei: 'Je mag best wel voelen hoor, toe maar.' Zo'n casanova was ik dus.'